Το ταξίδι στην Κιχόρνα
«Σήμερα, 18 Νοεμβρίου 2025, πήγαμε στην Κιχόρνα για να τοποθετήσουμε αφίσες, προσκαλώντας τους κατοίκους στην εκδήλωση 'nethuerting' την Κυριακή 30 Νοεμβρίου από τις 11 π.μ. έως τις 2 μ.μ. Η Virginia García, αντιδήμαρχος και σύμβουλος πολιτισμού αυτού του Δήμου, υποδέχτηκε την ομάδα υπό την προστασία της, ώστε να παρουσιάσουμε την πρωτοβουλία μας στους κατοίκους της Κιχόρνας. Έτσι, δίνουμε το παρών σε μια ψυχαγωγική/εορταστική εκδήλωση της πόλης.»
Γιατί στην Κιχόρνα; Γιατί καταλήξαμε σε αυτή την κωμόπολη; Λοιπόν, δεν γνωρίζουμε πολύ καλά.
Σήμερα με ρώτησε ο Julio, ένας από τους καλλιτέχνες της ομάδας: Δεν θα εγκατασταθούμε στη δική μας γη στο Βαλντεμορίγιο; Λοιπόν, κανείς δεν ξέρει. Γιατί αυτό το έργο έχει δική του ζωή και εμείς που κάνουμε τώρα την καθημερινή δουλειά ανάμεσα στην ομάδα των ιδρυτών του 'Alimentando la sierra', υποκύψαμε στη δύναμη του έργου και αφεθήκαμε στη ροή του. Η δύναμη του ρεύματος αυτής της νέας εποχής είναι τόσο ισχυρή, που είμαστε μόνο τα χέρια κάποιου ανώτερου πράγματος που δεν καταλαβαίνουμε πολύ καλά.
Αυτό το πρωινό ήταν μια ανακάλυψη τόσων βλαστών που γεννιούνται, που υπήρξαμε μόνο προνομιούχοι θεατές της αφθονίας τους.
Για χρόνια, η ανθρωπότητα βρίσκεται υπό τη μεγάλη επιρροή ενός κόσμου αφθονίας που μας είναι πολύ δύσκολο να χωνέψουμε. Κάποιοι φτωχοί στο πνεύμα πίστεψαν ότι αυτή η αφθονία βρίσκεται μόνο στα υλικά αγαθά και θάβονται κάτω από τον θησαυρό χρυσού που έχουν συσσωρεύσει. Άλλοι πνίγονται στον κορεσμό της δύναμης πρόσβασης στην πληροφορία με την πρόοδο της τεχνολογίας, αφού τα πάντα βρίσκονται σε απόσταση ενός κλικ. Το χάος είναι δεδομένο, γιατί όλοι νιώθουμε αυτή την έννοια της 'αφθονίας', αλλά δεν γνωρίζουμε το νόημά της και την παρερμηνεύουμε. Από εκεί προέρχονται αυτές οι συγκρούσεις, αυτοί οι πόλεμοι, οι πόνοι και οι ασθένειες. Εν τω μεταξύ, μέσα σε αυτό το χάος, κάποιοι από εμάς, μόνο μερικές φορές, μπορούμε να δούμε και να έχουμε επίγνωση του τι συμβαίνει.
Αυτό συνέβη σήμερα το πρωί:
Στον δρόμο για την Κιχόρνα, προκύπτει μια σημαντική συζήτηση. Πριν από χρόνια, ο Παραγουανός καλλιτέχνης έφτασε στην Ισπανία με ένα σχέδιο να συλλέξει εμπειρίες και αντικείμενα που θα μετέφερε πίσω στην άλλη πλευρά του ωκεανού για να τα εκθέσει εκεί. Μια εγκατάσταση με τον τίτλο 'Το Ναυάγιο'. Αυτή η προγραμματισμένη επιστροφή δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, αλλά ο δημιουργός της πνίγεται ήδη κάτω από το βάρος αυτών των αντικειμένων. Για να ξεκινήσει ένα νέο στάδιο στη ζωή του, θέλει να ελαφρύνει το σακίδιό του. Κολυμπά εξαντλημένος ενάντια στα κύματα για να φτάσει στη στεριά, αλλά υπάρχει πάντα ένα υπόγειο ρεύμα που τον απομακρύνει από τον στόχο του. Όταν αφήνεται στα σχέδια του θανάτου στην ανταριασμένη θάλασσα, φτάνει ένα κύμα που τον αφήνει απαλά στην παραλία. Όλα εκείνα τα συλλεγμένα αντικείμενα έμειναν πίσω και ανοίγει ελαφρώς τα μάτια του στη νέα ζωή που τον περιμένει.
Σχεδόν φτάνοντας στον προορισμό μας, μια πινακίδα δίπλα σε μια δεύτερη δείχνει τον δρόμο για το νεκροταφείο και το σημείο ανακύκλωσης, σαν να μας υπενθυμίζει την ανακύκλωση, τον χρόνο που περνάει, ότι βρισκόμαστε σε εκείνη τη μετάβαση ανάμεσα στο παλιό που δεν λέει να φύγει και το νέο που ήδη έρχεται. Βρισκόμαστε σε αυτή τη μετάβαση, σε αυτό το αδιέξοδο, και υποδεχόμαστε αυτό το νέο και μάλιστα άγνωστο πράγμα, με εμπιστοσύνη και χαρά.
Πώς και πού θα τοποθετήσουμε τις αφίσες που έχουμε μαζί μας; Πρώτη στάση: το Δημαρχείο.
Τύπωσαν τις αφίσες και τις τοποθέτησαν στους πίνακες ανακοινώσεων για τις δραστηριότητες σε όλη την κωμόπολη. Δεν είναι ψηφιακές οθόνες. Είναι πίνακες από φελλό όπου οι κάτοικοι πηγαίνουν για να μάθουν τι πρόκειται να συμβεί και τα νέα που υπάρχουν.
Ένα εστιατόριο. Ο ιδιοκτήτης του, ο Ντάνι, μας ρωτά με περηφάνια για την ποιότητα του καφέ που μόλις μας σέρβιρε. Κουρασμένος από το γεγονός ότι κανείς δεν έρχεται πια να δοκιμάσει το ψητό κατσικάκι που συνήθιζε να προετοιμάζει κάθε Σαββατοκύριακο και τώρα το κάνει μόνο κατόπιν παραγγελίας. Θα μας υποδεχτεί την Κυριακή στο διάλειμμα της παρουσίασής μας για εκείνον τον καφέ του "nethuerting" και ποιος ξέρει αν θα μείνουμε αργότερα για να δοκιμάσουμε εκείνο το ψητό κατσικάκι. Εδώ μας λένε το αστείο του Παραγουανού, ένας Κολομβιανός κηπουρός που συστήνεται ως Φρέντι (όπως ο Φρέντι Κρούγκερ, μας λέει). Προτιμάμε να τον αναγνωρίζουμε ως αυτόν που τρίζει πριν βλαστήσει. Είναι ήδη μέρος του στρατού της αναγέννησης που εισβάλλει στα βουνά. Ο Χοσέ Χαβιέρ, που μας άκουσε, μας πλησιάζει ζητώντας υποστήριξη για τις κατσίκες του που πρόκειται να καθαρίσουν το χωριό, διασφαλίζοντας την πρόληψη κατά των δασικών πυρκαγιών και τη χρήση του γάλακτός τους για τυριά. Τώρα με τη γυναίκα του διευθύνουν το κρεοπωλείο της Κιχόρνα "La Dehesa de Quijorna Productos Artesanos S.L.", ο οποίος, αν και θα μπορούσε να συνταξιοδοτηθεί, προτιμά να συνεχίσει να μάχεται για την επιβίωση ενάντια στα μεγάλα σούπερ μάρκετ που δίνουν τέλος στη γεωργία και την κτηνοτροφία εγγύτητας, μετατρέποντας τον πρωτογενή τομέα σε ένα απλό καταναλωτικό αγαθό στα χρηματιστήρια. Μια παραλογισμός αυτού του Τιτανικού που βυθίζεται λόγω της απληστίας εκείνης της παρεξηγημένης αφθονίας. Μας ζήτησε υποστήριξη και μας στηρίζει μιλώντας μας για την καλοσύνη του Τόνι, του Δημάρχου της Βιγιαμαντίγια και προέδρου της Ένωσης ADI, ο οποίος, εκπληρώνοντας το καθήκον του, εργάζεται και διευκολύνει το έργο των κτηνοτρόφων και των αγροτών της περιοχής.
Φυσικά, η καθιερωμένη επίσκεψή μας στη γωνιά μας στη La Floresta για να εξοικειωθούμε με τη γη που θα μας προσφέρει καταφύγιο σε έναν χώρο συλλογικής μάθησης, όπου όλοι έχουν θέση και συνεισφέρουν ιδέες για να οικοδομήσουμε μια κοινότητα με δύναμη και ανθεκτικότητα. Αυτός ο κήπος, στον οποίο μπορεί κανείς να πάει με τα πόδια, μας υποδέχεται με τη μεγάλη του αφθονία τροφίμων που θεραπεύουν το σώμα και την ψυχή. Τα φύλλα από σέσκουλα με έντονο πράσινο χρώμα, τεράστιες κολοκύθες, ραπανάκια σαν από παραμύθι, και τα χέρια, εκείνα τα χέρια που φροντίζουν, του γεωργικού μας συμμάχου.
